فاطمه یعنی سرا پا بندگی/

 فاطمه یعنی عفاف تابندگی/

فاطمه یعنی که دستت بوسه گاه/

 فاطمه یعنی نمازهر پگاه/

 فاطمه یعنی زخم دست و اسیاب/

 فاطمه یعنی بوی طوبی و گلاب/

 فاطمه یعنی دری سوی خدا/

فاطمه یعنی مناجات شبا/

 فاطمه یعنی سینه ی پنهان دوست/

فاطمه یعنی علی..هر جا که اوست/

فاطمه یعنی فدک از ان او/

 فاطمه یعنی نبی را وارث او/

 فاطمه یعنی علی را یاورم/

فاطمه یعنی ز حوران هم سرم/

مادر سر چشمه گیتی...    

غنچه ای در سبزه زار زیبای طبیعت شکفت و کلمه ی مادر ، در پهنه گلبرگان سرخ آن او که همچون خون مادر است ، بیرون جهید و خود را در آسمان بیکران آبی  سوار بر بال پرنده محبت دید.

آری! به راستی مادر کیست که گیسوانش هم چون گیسوان فرشته طلایی است؟ مادر کیست که زمزمه محبتش لالایی اوست؟

مادر آنست که گهواره چوبین فرزندش را از لابلای صخره ها و از میان آبشارها و صدها گل زیبای یاسمن بیرون می کشد و با دستان مهرآمیزش آن را تکان می دهد...

مادر آنست که اشکش همچون شبنم بر قلب گلبرگ ، گل عشق است، صدایش هم چون مرغ غزل خوان در طبیعت است و بوسه اش همچون نور خورشید بر سبزه زار است و استواریش همچون کوهی بر دل خاک...

روزت را ارج می نهم و بوسه میزنم بر جای پایت.